نوشته شماره چهل و یک
این ابر را گریان نگر وان باغ را خندان نگر؛
ابن شعر مولانا ، اشاره به رنج عشق دارد .
که از گریه ابر بهاریست که بستان ها سرسبز می شوند ..
نت شماره سیُ هشت
یک زمانی موج لطفش بال تست
آتش قهرش دمی حمال تست
قهر او را ضد لطفش کم شمر
اتحاد هر دو بین اندر اثر
یک زمان چون خاک سبزت میکند
یک زمان پر باد و گبزت میکند
—-
گبز: بزرگ
———
نکته اصلی این شعر وجود تضاد و لازمه آن در امور است !
آتش قهرش دمی حمال توست به این معنی است که آتش قهر او تمام مشکلات دیگر تو را به دوش می کشد و می برد و تو می مانی و تنها رنج عشق!
اشاره دارد به : غم عشق آمد و غم های دگر جمله برفت .
نت سی و ششم
دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود
هوا گرفتهء عشق از پی هوس نرود
به بوی زلف تو دم می زنم درین شب تار
وگرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود
چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم
که یاد باغ بهشتش درین قفس نرود
نثار آه سحر می کنم سرشک نیاز
که دامن توام ای گل ز دسترس نرود
دلا بسوز و به جان بر فروز آتش عشق
کزین چراغ تو دودی به چشم کس نرود
فغان بلبل طبعم به گلشن تو خوش است
که کار دلبری گل ز خار و خس نرود
دلی که نغمهء ناقوس معبد تو شنید
چو کودکان ز پی بانگ هر جرس نرود
بر آستان تو چون سایه سر نهم همه عمر
که هر که پیش تو ره یافت باز پس نرود
نت شماره سیُ چهار
نبرد عشق را جز عشق دیگر؛
